پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۲۴۲

دی بر سر ره چو دلستانم می‌رفت

هوش از تن و طاقت از روانم می‌رفت

او می‌شد و چشمم ز پی اش می‌نگریست

دیدم به دو چشم خود که جانم می رفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۴۴چشمت کم ما گرفت بیگانه صفت
  2. شمارهٔ ۲۴۵با تو سخنی که بی زبان جانم گفت
  3. شمارهٔ ۲۴۶رفتم به سفر چو بود دوری کامت
  4. شمارهٔ ۲۴۷بس بار بلا به جان کشیدم ز غمت
  5. شمارهٔ ۲۴۸ای من به فدای آن تن چون سمنت
  6. شمارهٔ ۲۴۹بشکست دلم زان دل چون سندانت
  7. شمارهٔ ۲۵۰ای دور فلک نتیجه دورانت
  8. شمارهٔ ۲۵۱یکچند به آوازه بدم مفتونت
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.