پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۲۴۹

بشکست دلم زان دل چون سندانت

گریان شدم از عشق لب خندانت

دندان طمع در دل من کردی تیز

درد دل من گرفت در دندانت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۵۱یکچند به آوازه بدم مفتونت
  2. شمارهٔ ۲۵۲ای خصم مدان رفتنش از نفرینت
  3. شمارهٔ ۲۵۳ای رشک بنفشه سنبل پرچینت
  4. شمارهٔ ۲۵۴نه سیم که جایی طلبم در کویت
  5. شمارهٔ ۲۵۵نه برگ که خیمه‌ای زنم پهلویت
  6. شمارهٔ ۲۵۶نه دست که گیرم شکنی از مویت
  7. شمارهٔ ۲۵۷افکند مرا گردش دهر از کویت
  8. شمارهٔ ۲۵۸خورشید نخواهم که ببیند رویت
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.