پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۲۵۱

یکچند به آوازه بدم مفتونت

نادیده به آواز شدم مجنونت

چون دیدمت آوازه و آواز چه بود

از حور بهشت یافتم افزونت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۵۳ای رشک بنفشه سنبل پرچینت
  2. شمارهٔ ۲۵۴نه سیم که جایی طلبم در کویت
  3. شمارهٔ ۲۵۵نه برگ که خیمه‌ای زنم پهلویت
  4. شمارهٔ ۲۵۶نه دست که گیرم شکنی از مویت
  5. شمارهٔ ۲۵۷افکند مرا گردش دهر از کویت
  6. شمارهٔ ۲۵۸خورشید نخواهم که ببیند رویت
  7. شمارهٔ ۲۵۹زلفت ستمی بر رخ سیمین ای کاج
  8. شمارهٔ ۲۶۰چونان نکند بخت از آن طایفه کوچ
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.