پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۰

عشقش که چو جان است نهان در رگ و پوست

از دوست نهفتنم ز بدمهری اوست

زآنروی که دوست کشتنش عادت و خوست

با دوست نگویم که ترا دارم دوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۲قصاب که در گردن جان چنبر اوست
  2. شمارهٔ ۱۷۳ایزد که جهان ساخته قدرت اوست
  3. شمارهٔ ۱۷۴طاووس توام جلوه‌گر حسن تو دوست
  4. شمارهٔ ۱۷۵من بودم و شمع و ساغر یک من و دوست
  5. شمارهٔ ۱۷۶چشمم به جنازه تو چون درنگریست
  6. شمارهٔ ۱۷۷شه می‌دهدم نوید هر لحظه دویست
  7. شمارهٔ ۱۷۸در عالم سفله از بنی آدم کیست
  8. شمارهٔ ۱۷۹در خواب غرور خلق بیداری نیست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.