پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

غزلیات

شمارهٔ ۷۹

ای وصل تو اصل دلفروزی

روی تو نشان نیک‌روزی

وصل تو وفا نکرد لیکن

هجران تو کرد کینه‌توزی

دل جامهٔ صبر می‌کند چاک

تا کی تو قبای هجر دوزی

گر چارهٔ وصل می‌نسازی

بر آتش فرقتم چه سوزی؟

جز فرقتم از تو روزی‌ای نیست

آوخ ز من فراق‌روزی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۱ای دل چه اوفتادت کز ما جدا فتادی
  2. شمارهٔ ۸۲باز این چه شور و فتنه‌ست کاندر جهان فکندی
  3. شمارهٔ ۸۳چند بنیاد جگرخواری نهی
  4. شمارهٔ ۸۴ای که به روی چون سمن رشک بهار و سوسنی
  5. شمارهٔ ۸۵آن روی چون بهارت رشک نگار چینی
  6. شمارهٔ ۸۶گر با تو زبانی شودم هر سر موئی
  7. شمارهٔ ۸۷این چه ننگ است که بر روی چو ماه آوردی
  8. شمارهٔ ۸۸ای چون حیات شیرین، وی چون روان گرامی
همه‌ی غزلیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.