پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

غزلیات

شمارهٔ ۸۳

چند بنیاد جگرخواری نهی

چند داغم بر دل از خواری نهی

بار هجران بر دلم خود بود و غم

بر سرش تا کی به سرباری نهی

خط زنگار تو عمرم برد و تو

تهمتی بر چرخ زنگاری نهی

هر زمان از بوی زلف عنبرین

منتی بر مشک تاتاری نهی

هر شب از نور رخ خورشیدوَش

تاج بر فرق شب تاری نهی

کی سر آن باشدت کز روی مهر

پای در راه وفاداری نهی

تیغ بر جانم به آسانی زنی

پای در چشمم به دشواری نهی

تا درآید نرگس مستت ز خواب

چند بر من رنج بیداری نهی

در نوا داری دلم را بینوا

وین ستم را نام دلداری نهی

صد رهم کشتی به بازی وانگهی

نام این بیداد عیّاری نهی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۵آن روی چون بهارت رشک نگار چینی
  2. شمارهٔ ۸۶گر با تو زبانی شودم هر سر موئی
  3. شمارهٔ ۸۷این چه ننگ است که بر روی چو ماه آوردی
  4. شمارهٔ ۸۸ای چون حیات شیرین، وی چون روان گرامی
  5. شمارهٔ ۸۹بیا بیا که شدم درغم تو سودائی
  6. شمارهٔ ۹۰باز این چه فتنه‌ای‌ست که در ما فکنده‌ای
  7. شمارهٔ ۹۱دل ز من برده‌ای و می‌دانی
  8. شمارهٔ ۹۲پیداست خود که نیست ترا رای آشتی
همه‌ی غزلیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.