پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸

ماهم که رخش روشنی خور بگرفت

گرد خط او چشمهٔ کوثر بگرفت

دل‌ها همه در چاه زنخدان انداخت

وآنگه سر چاه را به عنبر بگرفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰نی قصهٔ آن شمع چگل بتوان گفت
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱اوّل به وفا میِ وصالم درداد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳هر دوست که دَم زد زِ وفا، دشمن شد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴چون غنچهٔ گل قرابه‌پرداز شود
  6. رباعی شمارهٔ ۱۵با می به کنار جوی می‌باید بود
  7. رباعی شمارهٔ ۱۶این گل ز بر هم‌نفسی می‌آید
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷از چرخ به هر گونه همی دار امید
همه‌ی رباعیات ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.