پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱

اوّل به وفا میِ وصالم درداد

چون مست شدم جام جفا را سرداد

پر آب دو دیده و پر از آتش، دل

خاک ره او شدم به بادم برداد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳هر دوست که دَم زد زِ وفا، دشمن شد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۴چون غنچهٔ گل قرابه‌پرداز شود
  3. رباعی شمارهٔ ۱۵با می به کنار جوی می‌باید بود
  4. رباعی شمارهٔ ۱۶این گل ز بر هم‌نفسی می‌آید
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷از چرخ به هر گونه همی دار امید
  6. رباعی شمارهٔ ۱۸ایّام شباب‌ست، شراب اولاتر
  7. رباعی شمارهٔ ۱۹خوبانِ جهان، صید توان کرد به زَر
  8. رباعی شمارهٔ ۲۰سیلاب گرفت گِرد ویرانهٔ عمر
همه‌ی رباعیات ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.