پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۰

سیلاب گرفت گِرد ویرانهٔ عمر

و‌آغاز پُری نهاد پیمانهٔ عمر

بیدار شو ای خواجه که خوش‌خوش بکِشد

حمّال زمانه رخت از خانهٔ عمر

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۲در سنبلش آویختم از روی نیاز
  2. رباعی شمارهٔ ۲۳مَردی ز کَنندهٔ دَرِ خیبر پرس
  3. رباعی شمارهٔ ۲۴چشم تو که سِحرِ بابِل است استادش
  4. رباعی شمارهٔ ۲۵ای دوست دل از جفای دشمن درکش
  5. رباعی شمارهٔ ۲۶ماهی که نظیر خود ندارد به جمال
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷در باغ چو شد باد صبا دایهٔ گل
  7. رباعی شمارهٔ ۲۸لب باز مگیر یک زمان از لب جام
  8. رباعی شمارهٔ ۲۹در آرزوی بوس و کنارت مُردم
همه‌ی رباعیات ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.