حافظ
رباعی شمارهٔ ۲۲
در سنبلش آویختم از روی نیاز
گفتم «من سودازده را کار بساز»
گفتا که «لبم بگیر و زلفم بگذار»
در عیش خوش آویز، نه در عمر دراز
حافظ
در سنبلش آویختم از روی نیاز
گفتم «من سودازده را کار بساز»
گفتا که «لبم بگیر و زلفم بگذار»
در عیش خوش آویز، نه در عمر دراز
دربارهی حافظخواجه شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسانالغیب» غزلسرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوقالعادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمسالدین) و خاستگاه وی و سالهای عمر او اختلاف نظر وجود دارد....
زندگینامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.