پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۲

در سنبلش آویختم از روی نیاز

گفتم «من سودازده را کار بساز»

گفتا که «لبم بگیر و زلفم بگذار»

در عیش خوش‌ آویز، نه در عمر دراز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۴چشم تو که سِحرِ بابِل است استادش
  2. رباعی شمارهٔ ۲۵ای دوست دل از جفای دشمن درکش
  3. رباعی شمارهٔ ۲۶ماهی که نظیر خود ندارد به جمال
  4. رباعی شمارهٔ ۲۷در باغ چو شد باد صبا دایهٔ گل
  5. رباعی شمارهٔ ۲۸لب باز مگیر یک زمان از لب جام
  6. رباعی شمارهٔ ۲۹در آرزوی بوس و کنارت مُردم
  7. رباعی شمارهٔ ۳۰عمری ز پی مراد ضایع دارم
  8. رباعی شمارهٔ ۳۱من حاصل عمر خود ندارم جز غم
همه‌ی رباعیات ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.