پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷

از چرخ به هر گونه همی دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

گفتی که «پس از سیاه رنگی نبُوَد»

پس موی سیاه من چرا گشت سفید؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۹خوبانِ جهان، صید توان کرد به زَر
  2. رباعی شمارهٔ ۲۰سیلاب گرفت گِرد ویرانهٔ عمر
  3. رباعی شمارهٔ ۲۱عشقِ رخِ یار، بر منِ زار مگیر
  4. رباعی شمارهٔ ۲۲در سنبلش آویختم از روی نیاز
  5. رباعی شمارهٔ ۲۳مَردی ز کَنندهٔ دَرِ خیبر پرس
  6. رباعی شمارهٔ ۲۴چشم تو که سِحرِ بابِل است استادش
  7. رباعی شمارهٔ ۲۵ای دوست دل از جفای دشمن درکش
  8. رباعی شمارهٔ ۲۶ماهی که نظیر خود ندارد به جمال
همه‌ی رباعیات ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.