پرش به محتوای اصلی
سراج قمری سراج قمری

رباعیات

شمارهٔ ۴

ای برده نسیم لطفت از روی گل آب

وی در چمن از شرم رخت گشته گل آب

بوی خوشم آرزوست، بفشان سر زلف

تا خاک عبیر گردد و آب گلاب

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶هر غم که به من رسد زعشقت، شادی است
  2. شمارهٔ ۷باد سحری خوش حرکات افتاده ست
  3. شمارهٔ ۸از آتش اهل عصر جز دودی نیست
  4. شمارهٔ ۹ای مطلع خورشید زه پیرهنت
  5. شمارهٔ ۱۰یک نرگس تر چو چشم تو دیده نشد
  6. شمارهٔ ۱۱از بهر من ار به خلد جایی سازند
  7. شمارهٔ ۱۲من مِی خورم و هر که چو من اهل بود
  8. شمارهٔ ۱۳پارم گل و لاله بستر و بالین بود
همه‌ی رباعیات ←

سراج قمری درباره‌ی سراج قمری

سراج‌الدین قُمری آمُلی معروف به سراج قمری یا قمری آملی (درگذشتهٔ ۶۲۵ ق.) از شاعران قرن ششم و اوایل قرن هفتم است. برخی او را خوارزمی و بعضی گرگانی دانسته‌اند ولی غالباً او را آملی می‌دانند. وی با عمادی شهریاری و کمال اسماعیل هم‌روزگار بوده و مداحی سلطان غیاث‌الدین ملکشاه خوارزمی را می‌نموده است. دیوان سراج قمری سیزده ه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.