پرش به محتوای اصلی
سراج قمری سراج قمری

رباعیات

شمارهٔ ۷

باد سحری خوش حرکات افتاده ست

آب ازدم او، آب حیات افتاده ست

عیش خوش ما چرا نباشد شیرین

در باغ که سربه سر نبات افتاده ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹ای مطلع خورشید زه پیرهنت
  2. شمارهٔ ۱۰یک نرگس تر چو چشم تو دیده نشد
  3. شمارهٔ ۱۱از بهر من ار به خلد جایی سازند
  4. شمارهٔ ۱۲من مِی خورم و هر که چو من اهل بود
  5. شمارهٔ ۱۳پارم گل و لاله بستر و بالین بود
  6. شمارهٔ ۱۴آن کیست که از زمانه دلشاد زید
  7. شمارهٔ ۱۵ای خاک در تو دیده ی روشن دل
  8. شمارهٔ ۱۶از وصل تو عمر جاودانی دارم
همه‌ی رباعیات ←

سراج قمری درباره‌ی سراج قمری

سراج‌الدین قُمری آمُلی معروف به سراج قمری یا قمری آملی (درگذشتهٔ ۶۲۵ ق.) از شاعران قرن ششم و اوایل قرن هفتم است. برخی او را خوارزمی و بعضی گرگانی دانسته‌اند ولی غالباً او را آملی می‌دانند. وی با عمادی شهریاری و کمال اسماعیل هم‌روزگار بوده و مداحی سلطان غیاث‌الدین ملکشاه خوارزمی را می‌نموده است. دیوان سراج قمری سیزده ه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.