پرش به محتوای اصلی
سراج قمری سراج قمری

رباعیات

شمارهٔ ۶

هر غم که به من رسد زعشقت، شادی است

داد آیدم از تو، هرچه آن بیدادی است

در بندگیت چو سرو ثابت قدمم

کز بندگی توام چو سرو آزادی است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸از آتش اهل عصر جز دودی نیست
  2. شمارهٔ ۹ای مطلع خورشید زه پیرهنت
  3. شمارهٔ ۱۰یک نرگس تر چو چشم تو دیده نشد
  4. شمارهٔ ۱۱از بهر من ار به خلد جایی سازند
  5. شمارهٔ ۱۲من مِی خورم و هر که چو من اهل بود
  6. شمارهٔ ۱۳پارم گل و لاله بستر و بالین بود
  7. شمارهٔ ۱۴آن کیست که از زمانه دلشاد زید
  8. شمارهٔ ۱۵ای خاک در تو دیده ی روشن دل
همه‌ی رباعیات ←

سراج قمری درباره‌ی سراج قمری

سراج‌الدین قُمری آمُلی معروف به سراج قمری یا قمری آملی (درگذشتهٔ ۶۲۵ ق.) از شاعران قرن ششم و اوایل قرن هفتم است. برخی او را خوارزمی و بعضی گرگانی دانسته‌اند ولی غالباً او را آملی می‌دانند. وی با عمادی شهریاری و کمال اسماعیل هم‌روزگار بوده و مداحی سلطان غیاث‌الدین ملکشاه خوارزمی را می‌نموده است. دیوان سراج قمری سیزده ه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.