پرش به محتوای اصلی
سراج قمری سراج قمری

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

از بهر من ار به خلد جایی سازند

ور نیز به دوزخ وطنی پردازند،

من فارغ از آنم، که اگر دانندم

از دوزخ او جنتم برون اندازند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳پارم گل و لاله بستر و بالین بود
  2. شمارهٔ ۱۴آن کیست که از زمانه دلشاد زید
  3. شمارهٔ ۱۵ای خاک در تو دیده ی روشن دل
  4. شمارهٔ ۱۶از وصل تو عمر جاودانی دارم
  5. شمارهٔ ۱۷چون آینه با خلق صفایی دارم
  6. شمارهٔ ۱۸که رنگم و، باده، لعل چون بیجاده
  7. شمارهٔ ۱۹ماییم خریدار می کهنه و نو
  8. شمارهٔ ۲۰ای اشک من از پسته ی تو عنابی
همه‌ی رباعیات ←

سراج قمری درباره‌ی سراج قمری

سراج‌الدین قُمری آمُلی معروف به سراج قمری یا قمری آملی (درگذشتهٔ ۶۲۵ ق.) از شاعران قرن ششم و اوایل قرن هفتم است. برخی او را خوارزمی و بعضی گرگانی دانسته‌اند ولی غالباً او را آملی می‌دانند. وی با عمادی شهریاری و کمال اسماعیل هم‌روزگار بوده و مداحی سلطان غیاث‌الدین ملکشاه خوارزمی را می‌نموده است. دیوان سراج قمری سیزده ه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.