سراج قمری
شمارهٔ ۱۲
من مِی خورم و هر که چو من اهل بود
می خوردن من به نزد او سهل بود
می خوردن من حق ز ازل می‌دانست
گر می نخورم علم خدا جهل بود
سراج قمری
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۴آن کیست که از زمانه دلشاد زید
- شمارهٔ ۱۵ای خاک در تو دیده ی روشن دل
- شمارهٔ ۱۶از وصل تو عمر جاودانی دارم
- شمارهٔ ۱۷چون آینه با خلق صفایی دارم
- شمارهٔ ۱۸که رنگم و، باده، لعل چون بیجاده
- شمارهٔ ۱۹ماییم خریدار می کهنه و نو
- شمارهٔ ۲۰ای اشک من از پسته ی تو عنابی
- شمارهٔ ۲۱یار منی ای رنج، به من کی نرسی
درباره‌ی سراج قمری
سراج‌الدین قُمری آمُلی معروف به سراج قمری یا قمری آملی (درگذشتهٔ ۶۲۵ ق.) از شاعران قرن ششم و اوایل قرن هفتم است. برخی او را خوارزمی و بعضی گرگانی دانسته‌اند ولی غالباً او را آملی می‌دانند. وی با عمادی شهریاری و کمال اسماعیل هم‌روزگار بوده و مداحی سلطان غیاث‌الدین ملکشاه خوارزمی را می‌نموده است. دیوان سراج قمری سیزده ه...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.