پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۴۴۳

دارم به دو دست خویش دایم تن خویش

آویخته‌ام چو خار در دامن خویش

معذورم اگر ز خویش غافل نشوم

کس چون کند اعتماد بر دشمن خویش؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۴۵پیدا بود از اشک فروهشته شمع
  2. شمارهٔ ۴۴۶بی گریه، بود دیده چو بی باده ایاغ
  3. شمارهٔ ۴۴۷زنهار دم سرد مده سر به چراغ
  4. شمارهٔ ۴۴۸از ماه، چه نور چشم داری در میغ؟
  5. شمارهٔ ۴۴۹ای عمر گرامی به ریا کرده تلف
  6. شمارهٔ ۴۵۰ای باطن تو چو ظاهر آینه صاف
  7. شمارهٔ ۴۵۱خوش نیست حقیقت و مجاز از هم پاک
  8. شمارهٔ ۴۵۲بس تجربه کردیم درین عالم خاک
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.