پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۴۴۲

هست از بن هر موی، مرا بر تن خویش

دشمن‌کده‌ای به زیر پیراهن خویش

بستم کمر دشمنی خود به میان

بازم سر دوستی‌ست با دشمن خویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۴۴خون شد دلم از شنیدن نام وداع
  2. شمارهٔ ۴۴۵پیدا بود از اشک فروهشته شمع
  3. شمارهٔ ۴۴۶بی گریه، بود دیده چو بی باده ایاغ
  4. شمارهٔ ۴۴۷زنهار دم سرد مده سر به چراغ
  5. شمارهٔ ۴۴۸از ماه، چه نور چشم داری در میغ؟
  6. شمارهٔ ۴۴۹ای عمر گرامی به ریا کرده تلف
  7. شمارهٔ ۴۵۰ای باطن تو چو ظاهر آینه صاف
  8. شمارهٔ ۴۵۱خوش نیست حقیقت و مجاز از هم پاک
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.