پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۴۴۶

بی گریه، بود دیده چو بی باده ایاغ

از شبنم خون تازه نماید گل داغ

چون گریه شود تمام، چشمم سوزد

روغن چو نماند، آتش افتد به چراغ

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۴۸از ماه، چه نور چشم داری در میغ؟
  2. شمارهٔ ۴۴۹ای عمر گرامی به ریا کرده تلف
  3. شمارهٔ ۴۵۰ای باطن تو چو ظاهر آینه صاف
  4. شمارهٔ ۴۵۱خوش نیست حقیقت و مجاز از هم پاک
  5. شمارهٔ ۴۵۲بس تجربه کردیم درین عالم خاک
  6. شمارهٔ ۴۵۳آن را که رسد کدورتی از افلاک
  7. شمارهٔ ۴۵۴تا این کهن آسیا نکرده‌ست درنگ
  8. شمارهٔ ۴۵۵آید دل صاف‌طینتان زود به چنگ
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.