پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۴۳۷

با آن که زدی بر جگرم صد جا نیش

وز درد، دلم را چو جگر کردی ریش

هرجور که آید از تو بر من، بحلی

آزرده مکن به عذرخواهی لب خویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۳۹از فیض جنون، عقل برد کار ز پیش
  2. شمارهٔ ۴۴۰گردون که ز هم نمی‌فتد اجزایش
  3. شمارهٔ ۴۴۱عشق ارچه بود ز بود، نابودش بیش
  4. شمارهٔ ۴۴۲هست از بن هر موی، مرا بر تن خویش
  5. شمارهٔ ۴۴۳دارم به دو دست خویش دایم تن خویش
  6. شمارهٔ ۴۴۴خون شد دلم از شنیدن نام وداع
  7. شمارهٔ ۴۴۵پیدا بود از اشک فروهشته شمع
  8. شمارهٔ ۴۴۶بی گریه، بود دیده چو بی باده ایاغ
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.