پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۴۳۴

آن را که بود رگی ز غیرت به تنش

باید نبود به جز توکل سخنش

آن کس که زند حرف گدایی، بادا

چون نان گدا خشک، زبان در دهنش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۳۶دارد به من اتحاد، یار از من بیش
  2. شمارهٔ ۴۳۷با آن که زدی بر جگرم صد جا نیش
  3. شمارهٔ ۴۳۸صبحم، نیم از شکفته طبعی درویش
  4. شمارهٔ ۴۳۹از فیض جنون، عقل برد کار ز پیش
  5. شمارهٔ ۴۴۰گردون که ز هم نمی‌فتد اجزایش
  6. شمارهٔ ۴۴۱عشق ارچه بود ز بود، نابودش بیش
  7. شمارهٔ ۴۴۲هست از بن هر موی، مرا بر تن خویش
  8. شمارهٔ ۴۴۳دارم به دو دست خویش دایم تن خویش
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.