پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۸۸

نزدیکان را گر چو چراغ افروزند

در بزم وصال و هم ملال اندوزند

پیراهن فانوس شود تیره ز دود

هرچند که از برای نورش دوزند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹۰این خلق مجازی نه ز اهل هوشند
  2. شمارهٔ ۲۹۱آن کس که به ذکر محضت ارشاد کند
  3. شمارهٔ ۲۹۲آن را که خدا به بندگی یاد کند
  4. شمارهٔ ۲۹۳گاهم به وصال، دل ز غم فرد کند
  5. شمارهٔ ۲۹۴هرکس که سخن ز قدر و مقدار کند
  6. شمارهٔ ۲۹۵پیوسته فلک تهیه نیش کند
  7. شمارهٔ ۲۹۶آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند
  8. شمارهٔ ۲۹۷با نام هنر به دهر، کس سر نکند
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.