پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۹۳

گاهم به وصال، دل ز غم فرد کند

گاهم ز فراق، سینه پردرد کند

خاصیت آفتاب دارد مه من

خود سبزه برویاند و خود زرد کند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹۵پیوسته فلک تهیه نیش کند
  2. شمارهٔ ۲۹۶آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند
  3. شمارهٔ ۲۹۷با نام هنر به دهر، کس سر نکند
  4. شمارهٔ ۲۹۸جاهل را چرخ، بخت روشن نکند
  5. شمارهٔ ۲۹۹از عشق دلی که دیده دوزد چه کند
  6. شمارهٔ ۳۰۰تن داده دلم به بینوایی، چه کند
  7. شمارهٔ ۳۰۱هر لحظه دو چشمم آرزوی تو کنند
  8. شمارهٔ ۳۰۲آن قوم که با عشق نه از یک جایند
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.