پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۸۷

گویند انسان علم ز هم اندوزند

من می‌گویم همه ز حق آموزند

حق با ایشان بود در آیینه و آب

از عکس چراغ اگر چراغ افروزند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۸۹آن قوم که دل‌بسته صورت باشند
  2. شمارهٔ ۲۹۰این خلق مجازی نه ز اهل هوشند
  3. شمارهٔ ۲۹۱آن کس که به ذکر محضت ارشاد کند
  4. شمارهٔ ۲۹۲آن را که خدا به بندگی یاد کند
  5. شمارهٔ ۲۹۳گاهم به وصال، دل ز غم فرد کند
  6. شمارهٔ ۲۹۴هرکس که سخن ز قدر و مقدار کند
  7. شمارهٔ ۲۹۵پیوسته فلک تهیه نیش کند
  8. شمارهٔ ۲۹۶آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.