پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۹۰

این خلق مجازی نه ز اهل هوشند

گر اهل ردا، وگر مرقّع‌پوشند

آمیزششان به هم ندارد مزه‌ای

با هم چو شراب بی‌نمک می‌جوشند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹۲آن را که خدا به بندگی یاد کند
  2. شمارهٔ ۲۹۳گاهم به وصال، دل ز غم فرد کند
  3. شمارهٔ ۲۹۴هرکس که سخن ز قدر و مقدار کند
  4. شمارهٔ ۲۹۵پیوسته فلک تهیه نیش کند
  5. شمارهٔ ۲۹۶آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند
  6. شمارهٔ ۲۹۷با نام هنر به دهر، کس سر نکند
  7. شمارهٔ ۲۹۸جاهل را چرخ، بخت روشن نکند
  8. شمارهٔ ۲۹۹از عشق دلی که دیده دوزد چه کند
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.