پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۲

آنم که به من هیچ‌کس الفت نگرفت

کس دست من از راه محبت نگرفت

کارم به مثل آینه در زنگ است

کز خلق، به هیچ وجه، صورت نگرفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۴جز عشق تو غم از دل غمناک نرُفت
  2. شمارهٔ ۱۷۵تا هست سخن، سخن‌سرا خواهد گفت
  3. شمارهٔ ۱۷۶ای کرده هوای معصیت پامالت
  4. شمارهٔ ۱۷۷قدسی خوش باد و خوش‌تر از خوش حالت
  5. شمارهٔ ۱۷۸هرچند به ملک تن بود صاحب تاج
  6. شمارهٔ ۱۷۹دانی ز چه بی‌حجاب می‌خندد صبح
  7. شمارهٔ ۱۸۰خون شد جگر امشبم ز نادیدن صبح
  8. شمارهٔ ۱۸۱ننمود ز جیب آسمان، سینه صبح
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.