پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۴۴

آن کز اثر طمع نشانش آرند

گر خود به هوای استخوانش آرند

گر پردگی قلمرو بال هماست

چون سایه به خاک موکشانش آرند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۶یارب نفس شراره خیزم بخشند
  2. شمارهٔ ۴۷قانع نیم ار بهشت نیزم بخشند
  3. شمارهٔ ۴۸او راست اگر هزار چیزم بخشند
  4. شمارهٔ ۴۹این خواب که روشناس روزش گویند
  5. شمارهٔ ۵۰امروز که روز عید نوروز بود
  6. شمارهٔ ۵۱آن مرد که زن گرفت دانا نبود
  7. شمارهٔ ۵۲زانجا که دلم به وهم در بند نبود
  8. شمارهٔ ۵۳منصور غمش ز نکته چینان چه بود؟
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.