پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۳۷

وقت ست که آسمان موجه نازد

مهر آینه پیش رخ نهد مه نازد

این خود شرف دگر بود نیست عجب

گر مهر به پابوس شهنشه نازد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۹گر گرد ز گنج گهری برخیزد
  2. شمارهٔ ۴۰ای آن که هما اسیر دامت باشد
  3. شمارهٔ ۴۱غالب غم روزگار و بارش نکشد
  4. شمارهٔ ۴۲روی تو به آفتاب تابان ماند
  5. شمارهٔ ۴۳امروز شراره ای به داغم زده اند
  6. شمارهٔ ۴۴آن کز اثر طمع نشانش آرند
  7. شمارهٔ ۴۵چرگر که ز زخمه زخم بر چنگ زند
  8. شمارهٔ ۴۶یارب نفس شراره خیزم بخشند
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.