پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۸۳

دلی در سینه دارم مست و مدهوش

به جز یاد تو از یادش فراموش

اگر زاهد بمیرد من نگیرم

به جز حرف خط پیمانه در گوش

زند همچون رگ نشتر گشوده

ز هر تار مژه خون دلم جوش

ندانم چند باشد تار آن زلف

حساب عمر خود کردم فراموش

مرا با این دل پر هست فیّاض

لبی همچون لب پیمانه خاموش

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۸۵ای مشرب خوشت به جهان یادگار عیش
  2. شمارهٔ ۴۸۶به این شوخی که دارد پی بهار جلوه رنگینش
  3. شمارهٔ ۴۸۷ای به درگاه تو واله هم عوام و هم خواص
  4. شمارهٔ ۴۸۸ای جهانی به عبودیّت خاصت مختصّ
  5. شمارهٔ ۴۸۹منم به یاد تو آسوده از نعیم ریاض
  6. شمارهٔ ۴۹۰ای در ایجاد سماوات وجود تو غرض
  7. شمارهٔ ۴۹۱گریه بی‌خون دلم رنگی ندارد در بساط
  8. شمارهٔ ۴۹۲سخن به وادی انصاف کرده راه غلط
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.