فصیحی هروی
شمارهٔ ۹۶
مویی که سترد از سرم آن مایه نور
از ناز چو مژگان بتان شد معمور
رضوانش به دست عزت از خاک نیاز
برداشت که سازد مژه دیده حور
فصیحی هروی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹۸ای کشته ز اشک شوق مژگان پرواز
- شمارهٔ ۹۹ای خلق تو فیض بخش بستان نیاز
- شمارهٔ ۱۰۰وقتست که این طلسم دولاب اساس
- شمارهٔ ۱۰۱خورشید مباش بخت ما گو مه باش
- شمارهٔ ۱۰۲رندی که شکسته پنجه شور و شرش
- شمارهٔ ۱۰۳ای طور ز شوق جلوه‌ات خانه به دوش
- شمارهٔ ۱۰۴ای کرده سپهر در حریم تو رکوع
- شمارهٔ ۱۰۵ای روی ترا ترجمه در دین مصحف
درباره‌ی فصیحی هروی
میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.