پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۹۲

راه در دوست آشکارا مسپار

نامحرم پا بود درین ره رفتار

با پای چنان نه که نماند نقشی

یا نقش قدم با قدم خود بردار

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۴گر بشکافند مو به موی من زار
  2. شمارهٔ ۹۵بعد از عمری که از سفر آمد یار
  3. شمارهٔ ۹۶مویی که سترد از سرم آن مایه نور
  4. شمارهٔ ۹۷ای کلک تو مشکبار چون طره حور
  5. شمارهٔ ۹۸ای کشته ز اشک شوق مژگان پرواز
  6. شمارهٔ ۹۹ای خلق تو فیض بخش بستان نیاز
  7. شمارهٔ ۱۰۰وقتست که این طلسم دولاب اساس
  8. شمارهٔ ۱۰۱خورشید مباش بخت ما گو مه باش
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.