پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۵

چون اخگرت از شعله بجوشد ز مسام

خامی تو هنوز ای به هستی بدنام

می‌سوز مگر پخته شوی زآن که بود

خاکستر پخته بهتر از شعله خام

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۷آنم که به هرزه سالها سوخته‌ام
  2. شمارهٔ ۱۱۸شب دیده به سیل اشک چندان شستم
  3. شمارهٔ ۱۱۹جانا به غم تو زندگانی کردم
  4. شمارهٔ ۱۲۰چندان که ز حسن خودپرستی دیدم
  5. شمارهٔ ۱۲۱هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم
  6. شمارهٔ ۱۲۲در دیده ز اشک نوبهاری دارم
  7. شمارهٔ ۱۲۳کو دست که دامن حضوری گیرم
  8. شمارهٔ ۱۲۴تا کی ز تو وعده ارمغانی گیرم
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.