پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۳

گفتم رمزی با تو صریح و مبهم

بشنو که کند گوش ترا رشک ارم

گر زنده شود دلت بگو شکر نعم

ورنه تو اصم باش و مرا گیر ابکم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۵چون اخگرت از شعله بجوشد ز مسام
  2. شمارهٔ ۱۱۶آنم که لوای ناله افراخته‌ام
  3. شمارهٔ ۱۱۷آنم که به هرزه سالها سوخته‌ام
  4. شمارهٔ ۱۱۸شب دیده به سیل اشک چندان شستم
  5. شمارهٔ ۱۱۹جانا به غم تو زندگانی کردم
  6. شمارهٔ ۱۲۰چندان که ز حسن خودپرستی دیدم
  7. شمارهٔ ۱۲۱هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم
  8. شمارهٔ ۱۲۲در دیده ز اشک نوبهاری دارم
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.