پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

مقطعات

شمارهٔ ۵

درین منزلگه فانی شهان را

به لشکرگه که هر سو کوس و پیل است

بدان لشکر پگه در وقت شبگیر

ز طبل نوبتی کوس رحیل است

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۷تتبع کردن فانی در اشعار
  2. شمارهٔ ۸ای فلان سوختی خلایق را
  3. شمارهٔ ۹جوانمرد از کرم مفلس نگردد
  4. شمارهٔ ۱۰به نزد عقل ز حیوان کم است انسانی
  5. شمارهٔ ۱۱هست عاشق به نمودار چو خاک
  6. شمارهٔ ۱۲دشمنت گر حسود شد نیک است
  7. شمارهٔ ۱۳گر کسی یار موافق دارد ای دل باک نیست
  8. شمارهٔ ۱۴کتاب آن کس که از کس عاریت جست
همه‌ی مقطعات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.