پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۱۹ - تتبع خواجه

عکس رخسار چو بر ساغر صهبا فکنم

گونه ای زردوشی در می حمرا فکنم

ای گدایان در میکده همت که به جهد

خویشتن را اگر از صومعه آنجا فکنم

وه که آن مغبچه پروا نکند گر خود را

بر در دیر ز ایوان مسیحا فکنم

اهل دین تو به دهندم ز می ایدل چه عجب

خویش را گر به میان مغ و ترسا فکنم

دل واله شده چون بید بلرزد هر گه

چشم بر جلوه آن قامت رعنا فکنم

فانی آن صید شد از دست چه سود ار خود را

سگ دیوانه صفت جانب صحرا فکنم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۱ - تتبع مخدومباز در دیر مغان آه و فغان آورده‌ام
  2. شمارهٔ ۲۲۲ - تتبع خواجهاینکه خود را به در میکده عریان کردم
  3. شمارهٔ ۲۲۳ - مخترعمن که مخمور سحرگاه به میخانه روم
  4. شمارهٔ ۲۲۴ - تتبع خواجهکنج تاریک غمت را تا به کی مسکن کنم
  5. شمارهٔ ۲۲۵ - تتبع میر در رنگ خواجهچون عکس روی مغبچه خواهم تماشا بنگرم
  6. شمارهٔ ۲۲۶ - تتبع مخدوماز باده تبرا چه کنم چون نتوانم
  7. شمارهٔ ۲۲۷ - تتبع خواجهچه خوش باشد که باشد در بهارم
  8. شمارهٔ ۲۲۸ - تتبع خواجهبهاران گر به گلشن طرح جام و ساغر اندازیم
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.