پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۶۱

یک عالم از آب و گل بپرداخته‌اند

خود را به میان ما در انداخته‌اند

خود گویند راز و خود می‌شنوند

زین آب و گلی بهانه بر ساخته‌اند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۶۳زان پیش که این چرخ معلا کردند
  2. رباعی شمارهٔ ۶۴بی روی تو عاشقت رخ گل چه کند؟
  3. رباعی شمارهٔ ۶۵هر کتب خرد، که هست، اگر برخوانند
  4. رباعی شمارهٔ ۶۶قومی هستند، کز کله موزه کنند
  5. رباعی شمارهٔ ۶۷در کوی تو عاشقان درآیند و روند
  6. رباعی شمارهٔ ۶۸ملک دو جهان را به طلبکار دهند
  7. رباعی شمارهٔ ۶۹دل جز به دو زلف مشکبارش ندهند
  8. رباعی شمارهٔ ۷۰در بند گره‌گشای می‌باید بود
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.