پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۳

اسبی که مرا میر شرفشه بخشید

هرگز نه جوانش دید و پیری بشنید

جز باره گاو گوش اشتر دل او

کس لاشه خری بصورت اسب ندید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۵از بهر جهان غم مخور ای نادان مرد
  2. شمارهٔ ۲۲۶الچی ز من ار نرد پیاپی ببرد
  3. شمارهٔ ۲۲۷آنرا که زر و سیم بد ار زیز نماند
  4. شمارهٔ ۲۲۸ایدل چه کنی طرب که فانی باشد
  5. شمارهٔ ۲۲۹آنکس که همای همتش پر دارد
  6. شمارهٔ ۲۳۰ایدل ز کست گرچه نوائی نرسید
  7. شمارهٔ ۲۳۱آن بت که بحسن بیمثالش گفتند
  8. شمارهٔ ۲۳۲آنها که درین رباط بی بنیادند
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.