پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۷

آنرا که زر و سیم بد ار زیز نماند

سهلست دلا گر بتو هم چیز نماند

نا آمده نامدست و رفته بگذشت

هان یکدمه را باش که این نیز نماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۹آنکس که همای همتش پر دارد
  2. شمارهٔ ۲۳۰ایدل ز کست گرچه نوائی نرسید
  3. شمارهٔ ۲۳۱آن بت که بحسن بیمثالش گفتند
  4. شمارهٔ ۲۳۲آنها که درین رباط بی بنیادند
  5. شمارهٔ ۲۳۳از سبزه چو گل خورد گکی چند نمود
  6. شمارهٔ ۲۳۴آورد خط آن نگار تا بنماید
  7. شمارهٔ ۲۳۵ایخواجه علی توئی جهان همه جود
  8. شمارهٔ ۲۳۶از دست تو گر زهر خورم نوش شود
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.