پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۳

از سبزه چو گل خورد گکی چند نمود

بلبل بهزار صوت و الحانش ستود

زان پس که بباد رفت و برگیش نبود

کس نام گل از زبان بلبل نشنود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۵ایخواجه علی توئی جهان همه جود
  2. شمارهٔ ۲۳۶از دست تو گر زهر خورم نوش شود
  3. شمارهٔ ۲۳۷ایدل اگرت کار موافق نبود
  4. شمارهٔ ۲۳۸ایدل فلکت گرچه زبون میدارد
  5. شمارهٔ ۲۳۹بر آتش غم بکام دل روزی چند
  6. شمارهٔ ۲۴۰باد از رخ گل چو برقع ناز گشاد
  7. شمارهٔ ۲۴۱بودند جهاندار بسی خسرو و گرد
  8. شمارهٔ ۲۴۲بنگر که صبا باز چه نیرنگ آورد
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.