پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۳

ای گشته خجل ز انرخ گلگون گل سرخ

غرقه شده از رشک تو در خون گل سرخ

همچون جگر لاله دلم سوخته شد

تا چهره بر افروخته ئی چون گل سرخ

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۵این چرخ سراسیمه بیفایده گرد
  2. شمارهٔ ۲۱۶آن بت که بر او غیرت مه می‌باشد
  3. شمارهٔ ۲۱۷آن بت که دمی جفا فراموش نکرد
  4. شمارهٔ ۲۱۸آنرا که دماغ و عقل باهش باشد
  5. شمارهٔ ۲۱۹اسباب سعادات مرا مجتمع اند
  6. شمارهٔ ۲۲۰آنها که چو شانه بر سران میتازند
  7. شمارهٔ ۲۲۱آن سبزه که گرد لعل کانی گردد
  8. شمارهٔ ۲۲۲آن دل که بر او مهر تو تابان باشد
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.