پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۷

بگذشت حیات آنکه دلشاد بزیست

و آن نیز بخاک رفت کز باد بزیست

چون میگذرد عمر بشادی و بغم

من بنده آنک از غم آزاد بزیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۹بر چشم و دلم زغم نمی نیست که نیست
  2. شمارهٔ ۱۱۰تا از چمن آن سرو خرامان بگذشت
  3. شمارهٔ ۱۱۱تا سقف سپهر نیل پیکر بر پاست
  4. شمارهٔ ۱۱۲تا یار بحج رفت ز ما ببریدست
  5. شمارهٔ ۱۱۳تا بر مه تابانش ز عنبر قوس است
  6. شمارهٔ ۱۱۴تن در غمش از هلال باریکترست
  7. شمارهٔ ۱۱۵تا دیده من دید زهر خوبترت
  8. شمارهٔ ۱۱۶تا آبله رخ بر رخ دلدار ز دست
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.