پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۶

بیچاره دلم چو محرم راز نیافت

واندر قفس جهان هم آواز نیافت

در زلف سیاه ماهروئی گم شد

تاریک شبی بود کسش باز نیافت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۸باشه که بخوبی رخش افزون ز مهست
  2. شمارهٔ ۱۰۹بر چشم و دلم زغم نمی نیست که نیست
  3. شمارهٔ ۱۱۰تا از چمن آن سرو خرامان بگذشت
  4. شمارهٔ ۱۱۱تا سقف سپهر نیل پیکر بر پاست
  5. شمارهٔ ۱۱۲تا یار بحج رفت ز ما ببریدست
  6. شمارهٔ ۱۱۳تا بر مه تابانش ز عنبر قوس است
  7. شمارهٔ ۱۱۴تن در غمش از هلال باریکترست
  8. شمارهٔ ۱۱۵تا دیده من دید زهر خوبترت
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.