پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ۶٧٧

سخن فرزند جان و بکر فکرست

بهر نا اهل و دون نتوانش دادن

چنین فرزند دشوارت دهد دست

بود عیبی ز دست آسانش دادن

سخن بکری بود پرورده فکر

که بر جان میتوان فرمانش دادن

چنین بکری ز عاقل نیست لایق

بدست این و دست آنش دادن

خصوصا آنکه چون کابینش خواهند

بود دشوار تر از جانش دادن

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۶٧٩شبی بحجره خلوتسرای عقل گذشت
  2. شمارهٔ ۶٨٠غیر این اصطرخ پر ماء معین
  3. شمارهٔ ۶٨١قلم را بر تبت فزون دان ز تیغ
  4. شمارهٔ ۶٨٢که میبرد سخنی از زبان ابن یمین
  5. شمارهٔ ۶٨٣که باشد آنکه رساند ز راه لطف و کرم
  6. شمارهٔ ۶٨۴کسی که نیک نهاد آمد از بدایت کار
  7. شمارهٔ ۶٨۵گفتم روم زیارت پیشینیان کنم
  8. شمارهٔ ۶٨۶گشتست طبیعت گروهی
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.