پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٢١٧

امیر و خواجه منعم کسی تواند بود

که پای همت بر فرق فرقدان دارد

ز راه لطف و کرم بر سر وضیع و شریف

دو دست خویش همه ساله زرفشان دارد

نه آنکه از زر و یاقوت او کله سازد

نه آنکه او کمر لعل بر میان دارد

کسی که نیست در او لطف و مردمی و کرم

مرا از آن چه که صد گنج شایگان دارد

کس آن بود که بنزدیک اهل علم و خرد

که جود بیحد و الطاف بیکران دارد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٢١٩از ابن یمین سؤال کردند
  2. شمارهٔ ٢٢٠انصاف فلک بین که درینمدت اندک
  3. شمارهٔ ٢٢١ای دل آخر ترا که باد هوس
  4. شمارهٔ ٢٢٢آنها که داشتند شدند و گذاشتند
  5. شمارهٔ ٢٢٣از طبیبی شنیده ام روزی
  6. شمارهٔ ٢٢۴آصف ثانی علاء دولت و دین
  7. شمارهٔ ٢٢۵ای دل غم جهان مخور این نیز بگذرد
  8. شمارهٔ ٢٢۶ایدل آسوده همی باش که باکی نبود
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.