ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۹۴ - در هجو «بهاء» نامی گفته شده
بشنید بها شعر دل‌افزای بهار
گفتاکه منم به شعرهمتای بهار
همتای بهار می‌توان بود بها
درکون بها اگر بود پای بهار
ملک‌الشعرا بهار
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۹۶ - ای دخترتکیه منمای به حسن و به جمال ای دختر
- شمارهٔ ۹۷ - شوخ فارسیمژه از سر نیزهٔ فوج بهادر تیزتر
- شمارهٔ ۹۸میوه به صفاهان در و رامش به ری اندر
- شمارهٔ ۹۹ - در خواب گفته استدو علم است معلوم نزد بشر
- شمارهٔ ۱۰۰ - ثروت - زن - کردار داشت شخصی از همه عالم سه دوست
- شمارهٔ ۱۰۱ - در وصف بینش نامی که مژگانی سفید و چشمانی کم دید داشتآن چشم سفیدی که بود چشمش کور
- شمارهٔ ۱۰۲غذای میر ندیدم ولی به گاه غذا
- شمارهٔ ۱۰۳ - عجب غنا - ذل نیازیکی نصیحت آزادگان ز جان بپذیر
درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.