پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۷

رندان گاهی ملک جهان می‌بازند

گاهی به نگاهی، دل و جان می‌بازند

این طور قمار، نه چند است و نه چون

هر طور برآید، آنچنان می‌بازند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۹ای در طلب علوم، در مدرسه چند؟
  2. رباعی شمارهٔ ۳۰خوش آن که صلای جام وحدت در داد
  3. رباعی شمارهٔ ۳۱دیدی که بهایی چو غم از سر وا کرد
  4. رباعی شمارهٔ ۳۲او را که دل از عشق مشوش باشد
  5. رباعی شمارهٔ ۳۳تا نیست نگردی، ره هستت ندهند
  6. رباعی شمارهٔ ۳۴فردا که محققان هر فن طلبند
  7. رباعی شمارهٔ ۳۵بر درگه دوست، هر که صادق برود
  8. رباعی شمارهٔ ۳۶دل درد و بلای عشقش افزون خواهد
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.