پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۳

تا نیست نگردی، ره هستت ندهند

این مرتبه با همّت پستت ندهند

چون شمع قرار سوختن گر ندهی

سر رشتهٔ روشنی به دستت ندهند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۵بر درگه دوست، هر که صادق برود
  2. رباعی شمارهٔ ۳۶دل درد و بلای عشقش افزون خواهد
  3. رباعی شمارهٔ ۳۷دل جور تو، ای مهر گسل، می‌خواهد
  4. رباعی شمارهٔ ۳۸لطف ازلی، نیکی هر بد خواهد
  5. رباعی شمارهٔ ۳۹ای آنکه دلم غیر جفای تو ندید
  6. رباعی شمارهٔ ۴۰کاری ز وجود ناقصم نگشاید
  7. رباعی شمارهٔ ۴۱آهنگ حجاز می‌نمودم من زار
  8. رباعی شمارهٔ ۴۲از دام دفینه، خوب جستیم آخر
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.