پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۱

آهنگ حجاز می‌نمودم من زار

کامد سحری به گوش دل این گفتار

یارب، به چه روی جانب کعبه رود

گبری که کلیسیا از او دارد عار

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۳گفتم که کنم تحفه‌ات ای لاله عذار
  2. رباعی شمارهٔ ۴۴از نالهٔ عشاق، نوایی بردار
  3. رباعی شمارهٔ ۴۵در بزم تو ای شمع، منم زار و اسیر
  4. رباعی شمارهٔ ۴۶تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز!
  5. رباعی شمارهٔ ۴۷از سبحهٔ من، پیر مغان رفت ز هوش
  6. رباعی شمارهٔ ۴۸ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
  7. رباعی شمارهٔ ۴۹کردیم دلی را که نبد مصباحش
  8. رباعی شمارهٔ ۵۰از ذوق صدای پایت، ای رهزن هوش
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.