پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۶۷ - در علامتهای اهل جنت

هر که‌را باشد سه خصلت در سرشت

باشد آن کس بی‌شک از اهل بهشت

شکر در نعما و صبر اندر بلا

می‌دهد آیینهٔ دل را جلا

هرکه مستغفر بود اندر گناه

حق ز نارِ دوزخش دارد نگاه

هرکه ترسد از آله خویشتن

خواهد او عذر گناه خویشتن

معصیت را هرکه پی در پی کند

ایزدش از اهل رحمت کی کند؟

ای پسر دایم به استغفار باش

وز بدان و مفسدان بیزار باش

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۶۹ - در نصایحخوف و اندوه است قوتِ بندگان
  2. بخش ۷۰ - در بیان صبرتا شوی در روزگار از صابران
  3. بخش ۷۱ - در بیان تجرید و تفریدگر صفا می‌بایدت تجرید شو
  4. بخش ۷۲ - در فواید صحبت صالحان و اجتناب اهل ظلمهمنشین صالحان باش ای پسر
  5. بخش ۷۳ - در بیان آن کس که دوستی را نشایددوست گر باشد زیانکار ای پسر
  6. بخش ۷۴ - در بیان رعایت یتیم و نصایح دیگربر سر بالین بیماران گذر
  7. بخش ۷۵ - در بیان صلۀ رحم و زیارت خویشاوندانرو به پرسیدن بر خویشان خویش
  8. بخش ۷۶ - در بیان فتوتچیست مردی ای پسر نیکو بدان
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.