پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۷۵ - در بیان صلۀ رحم و زیارت خویشاوندان

رو به پرسیدن بر خویشان خویش

تا که گردد مدت عمر تو بیش

هر که گرداند ز خویشاوند رو

بی گمان نقصان پذیرد عمر او

هر که او ترک اقارب می‌کند

جسم خود قوت عقارب می‌کند

گرچه خویشان تو باشند از بدان

بدتر از قطع رحم چیزی مدان

هر که او از خویش خود بیگانه شد

نامش از روی بدی افسانه شد

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۷۷ - در بیان فقر و صحبت درویشانفقر می‌دانی چه باشد ای پسر
  2. بخش ۷۸ - در بیان انتباه از غفلتاز خدای خویشتن غافل مباش
  3. بخش ۷۹ - خاتمه الکتابهر که آرد این نصیحت‌ها بجای
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.